Link do wszystkich dokumentów

Zbiór Sutr

Nie-ja


AN III, 33


Wtedy czcigodny Sariputta podszedł do Zrealizowanego, złożył mu hołd, i usiadł z boku. Zrealizowany rzekł do niego: „Sariputto, mogę uczyć Dhammy w skrócie, mogę uczyć Dhammy szczegółowo; mogę uczyć Dhammy w skrócie i szczegółowo. To ci, którzy by mogli zrozumieć, są rzadkością”.

„To czas na to, o Zrealizowany. To czas na to, o Pomyślny. Zrealizowany powinien uczyć Dhammy w skrócie, powinien uczyć Dhammy szczegółowo; powinien uczyć Dhammy w skrócie i szczegółowo. Będą tacy, co potrafią zrozumieć tą Dhammę”.

„Zatem Siariputto, powinieneś się trenować w ten sposób: 'Nie będzie ja-twórczości, moje-twórczości i dogłębnych tendencji do wyobrażenia w odniesieniu do tego świadomego ciała; nie będzie ja-twórczości, moje-twórczości i dogłębnych tendencji do wyobrażenia w odniesieniu do wszystkich zewnętrznych znaków; i wkroczę i będę trwał w w wyzwoleniu umysłu, wyzwoleniu przez zrozumienie, dzięki któremu nie będzie już dłużej ja-twórczości, moje-twórczości i dogłębnych tendencji do wyobrażenia dla tego kto wkroczył i trwa w tym wyzwoleniu'. To w ten sposób, Sariputto, powinieneś trenować.

Kiedy, Sariputto, u mnicha ja-twórczość, moje-twórczość i dogłębna tendencja do wyobrażenia, odnośnie do tego świadomego ciała są nieobecne; ja-twórczość i moje-twórczość, i dogłębna tendencja do wyobrażenia, odnośnie do wszystkich zewnętrznych znaków są nieobecne; i wkroczył on i trwa w takim wyzwoleniu umysłu, wyzwoleniu przez zrozumienie, dzięki któremu nie ma ja-twórczości i moje-twórczości, i dogłębnej tendencji do wyobrażenia, dla tego kto wkroczył i trwa w nim, jest on nazywany mnichem, który odciął pragnienie, usunął pęto, i przez całkowite przebicie się przez wyobrażenie, uczynił koniec cierpienia. I to w odniesieniu do tego, powiedziałem w Parayana, w 'Pytaniach Udaya':

Porzucenie obu
Zmysłowych percepcji i przygnębienia;
Usunięcie otępienia
Ochrona przed wyrzutami sumienia,

Oczyszczona równowaga i uważność
Poprzedzane przez refleksję o Dhammie,
To powiadam, jest wyzwolenie przez finałową wiedzę,
Zniszczenie ignorancji”.

*

AN III, 32


Wtedy czcigodny Ananda podszedł do Zrealizowanego, złożył mu hołd, usiadł z boku i powiedział: „Czcigodny panie, czy mnich mógłby osiągnąć taki stan koncentracji, że ja-twórczość, moje-twórczość i dogłębna tendencja do wyobrażenia, odnośnie do tego świadomego ciała byłyby nieobecne; ja-twórczość i moje-twórczość, i dogłębna tendencja do wyobrażenia, odnośnie do wszystkich zewnętrznych znaków byłyby nieobecne; i wkroczyłby i trwał w takim wyzwoleniu umysłu, wyzwoleniu przez zrozumienie, dzięki któremu nie ma ja-twórczości i moje-twórczości, i dogłębnej tendencji do wyobrażenia, dla tego kto wkroczył i trwa w takiej koncentracji?” „Mógłby, Anando”. „Ale jak, czcigodny panie, mógłby osiągnąć taki stan koncentracji?”

„Tu, Anando, mnich myśli w ten sposób: 'To jest spokojne, to jest wzniosłe, mianowicie uspokojenie wszystkich determinacji, zrezygnowanie ze wszystkich posiadłości, wyczerpanie pragnienia, beznamiętność, wstrzymanie, wygaszenie'. W ten sposób, Anando, mnich mógłby osiągnąć taki stan koncentracji, że nie ja-twórczość, moje-twórczość i dogłębna tendencja do wyobrażenia, odnośnie do tego świadomego ciała byłyby nieobecne; ja-twórczość i moje-twórczość, i dogłębna tendencja do wyobrażenia, odnośnie do wszystkich zewnętrznych znaków byłyby nieobecne; i wkroczyłby i trwał w takim wyzwoleniu umysłu, wyzwoleniu przez zrozumienie, dzięki któremu nie ma ja-twórczości i moje-twórczości, i dogłębnej tendencji do wyobrażenia, dla tego kto wkroczył i trwa w takiej koncentracji i to w odniesieniu do tego, powiedziałem w Parayana, w 'Pytaniach Punnaki':

Zrozumiawszy szczyty i to co najniższe w tym świecie,
Nic nie wprawia go w tym świecie w pomieszanie.
Spokojny, niezamglony, bez kłopotów, bez pragnień,
To on, powiadam, wykroczył poza narodziny i starość".


AN X, 93

Przy pewnej okazji Zrealizowany mieszkał w Savatthi w Gaju Jeta w Parku Anathapindiki. Wtedy gospodarz Anathapindika wyszedł z Savatthi w środku dnia, ażeby zobaczyć Zrealizowanego. Wtedy wydało mu się: „Nie jest to odpowiedni czas na zobaczenie Zrealizowanego, który jest na odosobnieniu, ani na to by zobaczyć szacownych mnichów, którzy również są na odosobnieniu. Pójdę do parku wędrowców z innych sekt”. Wtedy gospodarz Anathapindika poszedł do parku wędrowców z innych sekt.

Przy tej okazji wędrowcy z innych sekt zebrali się i czynili wielki rumor, głośno i hałaśliwie dyskutując na różne nieistotne tematy. Wędrowcy zobaczyli zbliżającego się gospodarza Anathapindikę i uciszali jedni drugich: "Panowie, bądźcie cicho, panowie nie czyńcie hałasu. Nadchodzi gospodarz Anathapindika, uczeń pustelnika Gotamy, jeden z ubranych na biało uczniów pustelnika Gotamy, przebywających w Savatthi. Ci czcigodni lubią ciszę, są dyscyplinowani w ciszy, rekomendują ciszę. Być może, jeżeli znajdzie on nasze zgromadzenie cichym to pomyśli o tym by się przyłączyć". Wtedy wędrowcy zamilkli.

Wtedy gospodarz Anathapindika podszedł do tych wędrowców i wymienił z nimi pozdrowienia, a kiedy kurtuazyjna i grzecznościowa rozmowa została zakończona, usiadł z boku. Wędrowcy odezwali się do niego: „Powiedz nam, gospodarzu, jaki jest pogląd pustelnika Gotamy?” „Czcigodni panowie, nie znam w całości poglądu Zrealizowanego”. „Zatem, gospodarzu, mówisz, że nie znasz w całości poglądu pustelnika Gotamy. Powiedz więc nam, jaki jest pogląd mnichów?” „Czcigodni panowie, nie znam również w całości poglądu mnichów”. „Zatem, gospodarzu, mówisz, że nie znasz w całości poglądu pustelnika Gotamy i również nie znasz w całości poglądu mnichów. Powiedz więc nam, jaki jest twój pogląd?” „Nie jest dla mnie trudnym wyjaśnienie mojego poglądu, czcigodni panowie. Ale wpierw wyjaśnijcie swoje poglądy. Po tym nie będzie dla mnie trudnym wyjaśnienie mojego poglądu”.

Kiedy to zostało powiedziane, pewien wędrowiec powiedział gospodarzowi Anathapindice: „Świat jest wieczny: tylko to jest prawdą a wszystko inne błędne, taki jest mój pogląd, gospodarzu”. Inny wędrowiec powiedział: "Świat nie jest wieczny: tylko to jest prawdą a wszystko inne błędne, taki jest mój pogląd, gospodarzu". Inny wędrowiec powiedział: „Świat jest skończony: tylko to jest prawdą a wszystko inne błędne, taki jest mój pogląd, gospodarzu”. Inny wędrowiec powiedział: „Świat jest nieskończony: tylko to jest prawdą a wszystko inne błędne, taki jest mój pogląd, gospodarzu”. Inny wędrowiec powiedział: „Dusza i ciało to jedno: tylko to jest prawdą a wszystko inne błędne, taki jest mój pogląd, gospodarzu”. Inny wędrowiec powiedział: „Dusza to jedno a ciało to drugie: tylko to jest prawdą a wszystko inne błędne, taki jest mój pogląd, gospodarzu”. Inny wędrowiec powiedział: „Po śmierci Tathagata jest: tylko to jest prawdą a wszystko inne błędne, taki jest mój pogląd, gospodarzu”. Inny wędrowiec powiedział: „Po śmierci Tathagata nie jest: tylko to jest prawdą a wszystko inne błędne, taki jest mój pogląd, gospodarzu”. Inny wędrowiec powiedział: „Po śmierci Tathagata zarówno jest jak i nie jest: tylko to jest prawdą a wszystko inne błędne, taki jest mój pogląd, gospodarzu”. Inny wędrowiec powiedział: „Po śmierci Tathagata ani jest ani nie jest tylko to jest prawdą a wszystko inne błędne, taki jest mój pogląd, gospodarzu”.

Kiedy to zostało powiedziane, gospodarz Anathapindika powiedział do tych wędrowców: „Czcigodni panowie, ten czcigodny mówi w taki sposób: 'Świat jest wieczny: tylko to jest prawdą a wszystko inne błędne, taki jest mój pogląd, gospodarzu'. Ten jego pogląd powstał z powodu niepoprawnego skierowania uwagi, bądź jest determinowany przez słowa innego. I tak, ten jego pogląd doszedł do istnienia i jest determinowany, wygenerowany intencjonalnie, powstały współzależnie. Ale cokolwiek doszło do istnienia i jest determinowane, generowane intencjonalnie, powstałe współzależnie – to jest nietrwałe. Cokolwiek jest nietrwałe, jest cierpieniem. To tylko cierpienie, do którego jest przywiązany i którego się trzyma.

„Czcigodni panowie, ten czcigodny mówi w taki sposób: 'Świat nie jest wieczny: tylko to jest prawdą a wszystko inne błędne, taki jest mój pogląd, gospodarzu'. Ten jego pogląd powstał z powodu niepoprawnego skierowania uwagi, bądź jest determinowany przez słowa innego. I tak, ten jego pogląd doszedł do istnienia i jest determinowany, wygenerowany intencjonalnie, powstały współzależnie. Ale cokolwiek doszło do istnienia i jest determinowane, generowane intencjonalnie, powstałe współzależnie – to jest nietrwałe. Cokolwiek jest nietrwałe, jest cierpieniem. To tylko cierpienie, do którego jest przywiązany i którego się trzyma.

„Czcigodni panowie, ten czcigodny mówi w taki sposób: 'Świat jest skończony: tylko to jest prawdą a wszystko inne błędne, taki jest mój pogląd, gospodarzu'. Ten jego pogląd powstał z powodu niepoprawnego skierowania uwagi, bądź jest determinowany przez słowa innego. I tak, ten jego pogląd doszedł do istnienia i jest determinowany, wygenerowany intencjonalnie, powstały współzależnie. Ale cokolwiek doszło do istnienia i jest determinowane, generowane intencjonalnie, powstałe współzależnie – to jest nietrwałe. Cokolwiek jest nietrwałe, jest cierpieniem. To tylko cierpienie, do którego jest przywiązany i którego się trzyma.

„Czcigodni panowie, ten czcigodny mówi w taki sposób: 'Świat jest nieskończony: tylko to jest prawdą a wszystko inne błędne, taki jest mój pogląd, gospodarzu'. Ten jego pogląd powstał z powodu niepoprawnego skierowania uwagi, bądź jest determinowany przez słowa innego. I tak, ten jego pogląd doszedł do istnienia i jest determinowany, wygenerowany intencjonalnie, powstały współzależnie. Ale cokolwiek doszło do istnienia i jest determinowane, generowane intencjonalnie, powstałe współzależnie – to jest nietrwałe. Cokolwiek jest nietrwałe, jest cierpieniem. To tylko cierpienie, do którego jest przywiązany i którego się trzyma.

„Czcigodni panowie, ten czcigodny mówi w taki sposób: 'Dusza i ciało to jedno: tylko to jest prawdą a wszystko inne błędne, taki jest mój pogląd, gospodarzu'. Ten jego pogląd powstał z powodu niepoprawnego skierowania uwagi, bądź jest determinowany przez słowa innego. I tak, ten jego pogląd doszedł do istnienia i jest determinowany, wygenerowany intencjonalnie, powstały współzależnie. Ale cokolwiek doszło do istnienia i jest determinowane, generowane intencjonalnie, powstałe współzależnie – to jest nietrwałe. Cokolwiek jest nietrwałe, jest cierpieniem. To tylko cierpienie, do którego jest przywiązany i którego się trzyma.

„Czcigodni panowie, ten czcigodny mówi w taki sposób: 'Dusza to jedno a ciało to drugie: tylko to jest prawdą a wszystko inne błędne, taki jest mój pogląd, gospodarzu'. Ten jego pogląd powstał z powodu niepoprawnego skierowania uwagi, bądź jest determinowany przez słowa innego. I tak, ten jego pogląd doszedł do istnienia i jest determinowany, wygenerowany intencjonalnie, powstały współzależnie. Ale cokolwiek doszło do istnienia i jest determinowane, generowane intencjonalnie, powstałe współzależnie – to jest nietrwałe. Cokolwiek jest nietrwałe, jest cierpieniem. To tylko cierpienie, do którego jest przywiązany i którego się trzyma.

„Czcigodni panowie, ten czcigodny mówi w taki sposób: 'Po śmierci Tathagata jest: tylko to jest prawdą a wszystko inne błędne, taki jest mój pogląd, gospodarzu'. Ten jego pogląd powstał z powodu niepoprawnego skierowania uwagi, bądź jest determinowany przez słowa innego. I tak, ten jego pogląd doszedł do istnienia i jest determinowany, wygenerowany intencjonalnie, powstały współzależnie. Ale cokolwiek doszło do istnienia i jest determinowane, generowane intencjonalnie, powstałe współzależnie – to jest nietrwałe. Cokolwiek jest nietrwałe, jest cierpieniem. To tylko cierpienie, do którego jest przywiązany i którego się trzyma.

„Czcigodni panowie, ten czcigodny mówi w taki sposób: 'Po śmierci Tathagata nie jest: tylko to jest prawdą a wszystko inne błędne, taki jest mój pogląd, gospodarzu'. Ten jego pogląd powstał z powodu niepoprawnego skierowania uwagi, bądź jest determinowany przez słowa innego. I tak, ten jego pogląd doszedł do istnienia i jest determinowany, wygenerowany intencjonalnie, powstały współzależnie. Ale cokolwiek doszło do istnienia i jest determinowane, generowane intencjonalnie, powstałe współzależnie – to jest nietrwałe. Cokolwiek jest nietrwałe, jest cierpieniem. To tylko cierpienie, do którego jest przywiązany i którego się trzyma.

„Czcigodni panowie, ten czcigodny mówi w taki sposób: 'Po śmierci Tathagata jest i nie jest: tylko to jest prawdą a wszystko inne błędne, taki jest mój pogląd, gospodarzu'. Ten jego pogląd powstał z powodu niepoprawnego skierowania uwagi, bądź jest determinowany przez słowa innego. I tak, ten jego pogląd doszedł do istnienia i jest determinowany, wygenerowany intencjonalnie, powstały współzależnie. Ale cokolwiek doszło do istnienia i jest determinowane, generowane intencjonalnie, powstałe współzależnie – to jest nietrwałe. Cokolwiek jest nietrwałe, jest cierpieniem. To tylko cierpienie, do którego jest przywiązany i którego się trzyma.

„Czcigodni panowie, ten czcigodny mówi w taki sposób: 'Po śmierci Tathagata ani jest ani nie jest: tylko to jest prawdą a wszystko inne błędne, taki jest mój pogląd, gospodarzu'. Ten jego pogląd powstał z powodu niepoprawnego skierowania uwagi, bądź jest determinowany przez słowa innego. I tak, ten jego pogląd doszedł do istnienia i jest determinowany, wygenerowany intencjonalnie, powstały współzależnie. Ale cokolwiek doszło do istnienia i jest determinowane, generowane intencjonalnie, powstałe współzależnie – to jest nietrwałe. Cokolwiek jest nietrwałe, jest cierpieniem. To tylko cierpienie, do którego jest przywiązany i którego się trzyma”.

Kiedy to zostało powiedziane, ci wędrowcy powiedzieli gospodarzowi Anathapindice: „Wszyscy wyraziliśmy nasze poglądy, gospodarzu. Teraz powiedz nam o swoim”.

„Czcigodni panowie, cokolwiek doszło do istnienia i jest determinowane, generowane intencjonalnie, powstałe współzależnie – to jest nietrwałe. Cokolwiek jest nietrwałe, jest cierpieniem. Cokolwiek jest cierpieniem, to nie moje, tym nie jestem, to nie moje ja. To mój pogląd”.

„Gospodarzu, cokolwiek doszło do istnienia i jest determinowane, generowane intencjonalnie, powstałe współzależnie – to jest nietrwałe. Cokolwiek jest nietrwałe, jest cierpieniem. To tylko cierpienie, do którego jesteś przywiązany i którego się trzymasz”.

„Czcigodni panowie, cokolwiek doszło do istnienia i jest determinowane, generowane intencjonalnie, powstałe współzależnie – to jest nietrwałe. Cokolwiek jest nietrwałe, jest cierpieniem. Po jasnym zobaczeniu tego co jest cierpieniem, jakim to rzeczywiście jest, z odpowiednim zrozumieniem w taki sposób: 'To nie moje, tym nie jestem, to nie moje ja', rozumiem jakim rzeczywiście ona jest, nadrzędną ucieczkę z tego”.

Kiedy to zostało powiedziane, ci wędrowcy siedzieli w milczeniu, niepewni, przygarbieni, ze spuszczonym wzrokiem, smutni, i oniemieli. Wtedy gospodarz Anathapindika, po zrozumieniu, że ci wędrowcy siedzą w milczeniu, niepewni, przygarbieni, ze spuszczonym wzrokiem, smutni, i oniemieli, wstał ze swego miejsca i udał się do Zrealizowanego. Złożył hołd Zrealizowanemu, usiadł z boku i zdał sprawę Zrealizowanemu z całej konwersacji jaką miał z wędrowcami.

„Dobrze, dobrze, gospodarzu! To w taki sposób idee tych błądzących ludzi powinny od czasu do czasu być w pełni obalane za pomocą rozumnej argumentacji. Wtedy Zrealizowany poinstruował, zachęcił, zainspirował i zadowolił gospodarza Anathapindikę mową Dhammy. Wtedy po tym jak gospodarz Anathapindika został poinstruowany, zachęcony, zainspirowany i zadowolony przez Zrealizowanego mową Dhammy, wstał ze swego miejsca, złożył hołd Zrealizowanemu i okrążywszy go, trzymając go po swej prawej stronie, odszedł.

Wtedy, niedługo po tym jak gospodarz Anathapindika odszedł, Zrealizowany odezwał się do mnichów: „Mnisi, jeżeli jakiś mnich, nawet sto lat po ordynacji w tej Dhammie i Dyscyplinie, miałby w pełni obalić za pomocą rozumnej argumentacji [idee] wędrowców innych sekt, to zrobiłby to dokładnie tak jak to zrobił Anathapindika”.

*

Użycie słów

 

… Czcigodny Ananda zobaczył czcigodnego Sariputtę nadchodzącego z oddala i rzekł do niego: „Przyjacielu Sariputto, twoje funkcje są spokojne, twój wyraz twarzy jest czysty i jasny. W jakim przebywaniu czcigodny Sariputta spędził dzień?”

Tu, przyjacielu, odłączony od zmysłowych przyjemności, odłączony od niekorzystnych stanów, wkroczyłem i trwałem w pierwszej jhanie, która jest stowarzyszona z myśleniem i rozważaniem, z radością i szczęściem zrodzonymi z odosobnienia. Jednakże, przyjacielu, nie pojawiło mi się: 'Osiągam pierwszą jhanę', czy 'Osiągnąłem pierwszą jhanę', czy 'Wyszedłem z pierwszej jhany'”.

„Musi tak być ponieważ ja-twórczość i moje-twórczość, i dogłębne tendencje do wyobrażenia zostały całkowicie wykorzenione u czcigodnego Sariputty już długi czas, dlatego takie myśli nie pojawiły się u niego”.

SN 28: 1

*

„Jeżeli mnich jest arahatem,
Spełnionym, z wyczerpanymi skazami,
Tym, który nosi swe ostatnie ciało,
Czy ciągle będzie mówił: 'Ja mówię'?
Czy powie, 'Oni mówią do mnie'?”

„Jeżeli mnich jest arahatem,
Spełnionym, z wyczerpanymi skazami,
Tym, który nosi swe ostatnie ciało,
Może powiedzieć, 'Ja mówię'
I może powiedzieć, 'Oni mówią do mnie'.
Obeznany w światowych wypowiedziach, znając je
Może je stosować w obrębie ograniczeń użycia”.

„Mnich który jest arahatem, z wykonanym zadaniem,
Jego skazy zniszczone, noszący ostatnie ciało,
Czy to ponieważ doszedł do wyobrażenia
Może powiedzieć 'ja mówię'
I może powiedzieć 'oni mówią do mnie?'

„Dla tego kto wolny od wyobrażenia, nie ma więzów
Wszystkie jego więzy wyobrażenia są rozwiązane.
Ten mądry człowiek wydostawszy się poza wyobrażenie,
Może powiedzieć 'ja mówię'
Może powiedzieć 'oni mówią do mnie'.
Obeznany w światowych wypowiedziach, znając je
Może je stosować w obrębie ograniczeń użycia”.

SN 3: 25

*

Upasena


 Pewnego razu czcigodny Siariputta i czcigodny Upasena przebywali w Zimnym Gaju w Grocie Węży. Wtedy to żmija upadła na ciało czcigodnego Upaseny. Czcigodny Upasena odezwał się do mnichów tak: "Przyjaciele, przyjaciele, wynieście to moje ciało na zewnątrz, zanim rozsypie się jak garść piasku".

Kiedy to zostało powiedziane, czcigodny Siariputta odezwał się do czcigodnego Upaseny: "Nie widzimy żadnej zmiany na ciele czcigodnego Upaseny, ani choć skrzywienia na jego twarzy, a jednak czcigodny Upasena mówi: 'Przyjaciele, przyjaciele, wynieście to moje ciało na zewnątrz zanim rozsypie się jak garść piasku'". 

"Przyjacielu Siariputto, u tego kto myśli: 'Jestem okiem, lub oko jest moje, jestem uchem, lub ucho jest moje, jestem nosem, lub nos jest mój, jestem językiem, lub język jest mój, jestem ciałem, lub ciało jest moje, jestem umysłem lub umysł jest mój', mogłaby wystąpić zmiana na jego ciele, albo skrzywienie na jego twarzy. Ale przyjacielu Siariputto, nie powstaje u mnie idea: 'Jestem okiem, lub oko jest moje. Jestem uchem, lub ucho jest moje, jestem nosem, lub nos jest mój, jestem językiem, lub język jest mój, jestem ciałem, lub ciało jest moje, jestem umysłem, lub umysł jest mój', czemu więc miałaby wystąpić jakaś zmiana na moim ciele, bądź skrzywienie na mojej twarzy?" 

"Z pewnością ponieważ ja-twórczość, moje-twórczość i dogłębna tendencja do złudzenia zostały całkowicie wykorzenione przez czcigodnego Upasenę długi czas temu, nie wydaje mu się: 'Jestem okiem, lub oko jest moje, jestem uchem, lub ucho jest moje, jestem nosem lub nos jest mój, jestem językiem lub język jest mój, jestem ciałem lub ciało jest moje, jestem umysłem lub umysł jest mój'". Kiedy mnisi wynieśli ciało czcigodnego Upaseny na zewnątrz, rozsypało się ono jak garść piasku.

SN 35: 69 

*


Wtedy czcigodny Rahula podszedł do Zrealizowanego, złożył mu hołd, i usiadł z boku. Wtedy Zrealizowany powiedział do niego:

Rahulo, wewnętrzny element ziemi i zewnętrzny element ziemi, są po prostu elementem ziemi. A ten powinien być widziany takim jakim rzeczywiście jest, z odpowiednim zrozumieniem, w taki sposób: „To nie moje, tym nie jestem, to nie moje ja”. Zobaczywszy to takim jakim to rzeczywiście jest, z odpowiednim zrozumieniem, staje się wyobcowany wobec elementu ziemi, odrywa swój umysł od elementu ziemi.

Rahulo, wewnętrzny element wody i zewnętrzny element wody, są po prostu elementem wody. A ten powinien być widziany takim jakim rzeczywiście jest, z odpowiednim zrozumieniem, w taki sposób: „To nie moje, tym nie jestem, to nie moje ja”. Zobaczywszy to takim jakim to rzeczywiście jest, z odpowiednim zrozumieniem, staje się wyobcowany wobec elementu wody, odrywa swój umysł od elementu wody.

Rahulo, wewnętrzny element ognia i zewnętrzny element ognia, są po prostu elementem ognia. A ten powinien być widziany takim jakim rzeczywiście jest, z odpowiednim zrozumieniem, w taki sposób: „To nie moje, tym nie jestem, to nie moje ja”. Zobaczywszy to takim jakim to rzeczywiście jest, z odpowiednim zrozumieniem, staje się wyobcowany wobec elementu ognia, odrywa swój umysł od elementu ognia .

Rahulo, wewnętrzny element powietrza i zewnętrzny element powietrza, są po prostu elementem powietrza. A ten powinien być widziany takim jakim rzeczywiście jest, z odpowiednim zrozumieniem, w taki sposób: „To nie moje, tym nie jestem, to nie moje ja”. Zobaczywszy to takim jakim to rzeczywiście jest, z odpowiednim zrozumieniem, staje się wyobcowany wobec elementu powietrza, odrywa swój umysł od elementu powietrza.

Rahulo, kiedy mnich nie rozpoznaje „ja” czy tego co należy do „ja” w tych czterech elementach, jest nazwany mnichem który odciął pragnienie, zerwał więzy, i przez pełne przebicie się przez wyobrażenie, uczynił koniec cierpienia.

AN IV, 177

*

Ciało


Aggivessana, to ciało składa się z czterech elementów, jest poczęte przez matkę i ojca, podtrzymywane przez gotowany ryż i chleb, z natury jest nietrwałe, skazane na zużycie i zniszczenie, zanik i dezintegrację. Musi być uważane za nietrwałe, za cierpienie, za chorobę, za nowotwór, za drzazgę, za klęskę, za dolegliwość, za obce, za dezintegrujące się, za pustkę, za nie-ja. Kiedy człowiek uważa je za takie, zaniechane zostaje pragnienia ciała, emocjonalne zaangażowanie w ciało i jego przyzwyczajenie do traktowania ciała jako podstawy pod wszelkie wnioskowanie.

 M 74

*

Kiedy doznaje przyjemności i bólu w wiosce i w lesie,
Nie powinien przypisywać ich sobie czy innemu.
Kontakt kontaktuje zależnie od podłoża
Jak kontakt mógłby kontaktować tego co bez podłoża?

Udana 2. 4


*

  Pusty jest świat



W Savatthi. Wtedy czcigodny Ananda podszedł do Zrealizowanego, złożył mu hołd, usiadł z boku i rzekł do niego: „Czcigodny panie, jest powiedziane: 'Pusty jest świat, pusty jest świat'. W jaki sposób, czcigodny panie, jest powiedziane 'Pusty jest świat'”.

 „To, Anando, ponieważ jest pusty od ja i tego co należy do ja, jest powiedziane 'Pusty jest świat'. A co jest puste od ja i tego co należy do ja? Oko, Anando jest puste od ja i tego co należy do ja. Widzialne formy są puste od ja i tego co należy do ja. Świadomość oka jest pusta od ja i tego co należy do ja. Kontakt oka jest pusty od ja i tego co należy do ja. Jakiekolwiek uczucie powstałe z kontaktem oka jako warunek – czy to przyjemne czy bolesne czy ani-bolesne-ani-przyjemne – to też jest jest puste od ja i tego co należy do ja.

Ucho, Anando, jest puste od ja i tego co należy do ja. Dźwięki są puste od ja i tego co należy do ja. Świadomość ucha jest pusta od ja i tego co należy do ja. Kontakt ucha jest pusty od ja i tego co należy do ja. Jakiekolwiek uczucie powstałe z kontaktem ucha jako warunek – czy to przyjemne czy bolesne czy ani-bolesne-ani-przyjemne – to też jest jest puste od ja i tego co należy do ja.

Nos, Anando, jest pusty od ja i tego co należy do ja. Zapachy są puste od ja i tego co należy do ja. Świadomość nosa jest pusta od ja i tego co należy do ja. Kontakt nosa jest pusty od ja i tego co należy do ja. Jakiekolwiek uczucie powstałe z kontaktem nosa jako warunek – czy to przyjemne czy bolesne czy ani-bolesne-ani-przyjemne – to też jest jest puste od ja i tego co należy do ja.

Język, Anando, jest pusty od ja i tego co należy do ja. Smaki są puste od ja i tego co należy do ja. Świadomość języka jest pusta od ja i tego co należy do ja. Kontakt języka jest pusty od ja i tego co należy do ja. Jakiekolwiek uczucie powstałe z kontaktem języka jako warunek – czy to przyjemne czy bolesne czy ani-bolesne-ani-przyjemne – to też jest jest puste od ja i tego co należy do ja.

Ciało, Anando, jest puste od ja i tego co należy do ja. Obiekty dotyku są puste od ja i tego co należy do ja. Świadomość ciała jest pusta od ja i tego co należy do ja. Kontakt ciała jest pusty od ja i tego co należy do ja. Jakiekolwiek uczucie powstałe z kontaktem ciała jako warunek – czy to przyjemne czy bolesne czy ani-bolesne-ani-przyjemne – to też jest jest puste od ja i tego co należy do ja.

Umysł, Anando, jest pusty od ja i tego co należy do ja. Mentalne obiekty są puste od ja i tego co należy do ja. Świadomość umysłu jest pusta od ja i tego co należy do ja. Kontakt umysłu jest pusty od ja i tego co należy do ja. Jakiekolwiek uczucie powstałe z kontaktem umysłu jako warunek – czy to przyjemne czy bolesne czy ani-bolesne-ani-przyjemne – to też jest jest puste od ja i tego co należy do ja.

To, Anando, ponieważ jest pusty od ja i tego co należy do ja, jest powiedziane ,Pusty jest świat'”.

SN 35: 85